Het verhaal van Gus
Misschien dat iemand er ooit zijn eigen toller/hond mee kan
redden.
Gus is precies een week geleden gestorven en begraven, maar
het heeft even tijd gekost voordat ik het verhaal kon
neerschrijven.
Eigenlijk begon het allemaal al in de zomer van vorig jaar.
Ik begon er wat op te letten en vond eigenlijk dat Gus er
niet meer zo stralend uit zag als we van hem gewoon waren.
Verder waren er geen tekenen. Hij was nog net zo levendig,
apporteerde en zwom als een idioot. Iedere bezoeker kreeg
wel iets voor zijn voeten gegooid door hem. Vond hij geen
ballen dan bracht hij zelfs een steen of een stuk papier. En
dan die uitdrukking daarbij op zijn snuit; schiet nou op, we
hadden al 2 keer kunnen rennen in deze tijd...
Ik besloot om een volledig bloedonderzoek te laten doen.
Lever nieren schildklier suiker enz; de normale dingen.
Ik schrok me rot van de uitslag: zijn nieren werkten niet
meer goed. Er volgde een nierdieet. En nog steeds was Gus
niet "ziek" Hij speelde, rende, had lol, al wat je wil. Ook
die typische lucht uit de bek, die sommige honden met
nierproblemen hadden, was er niet bij hem. Dus eigenlijk had
ik het heel moeilijk met te geloven dat het een gewone vorm
van nierfalen was.
Toen hij ongeveer een maand op zijn nierdieet stond, ging
mijn dierenarts op vakantie. Natuurlijk HET moment voor
complicaties. Op een middag begon Gus uit zijn neus te
bloeden. Stopte na een uurtje.
Een paar dagen laten weer, maar het duurde nu langer.
Aangezien mijn dierenarts er niet was, besloot ik naar de
dierenkliniek in Eersel te gaan ( voor mij maar een 45
minuten , net over de grens) Daar werd meteen een buisje
bloed, en nog één en nog één, afgenomen. Allerlei dingen
waren er "niet goed"maar ook niet alarmerend. Zijn buik werd
kaalgeschoren, en een echo gemaakt van alles daarbinnen in.
Inderdaad, ziijn nieren zagen er minder goed uit, maar ook
niet vreselijk slecht. Eigenlijk wisten ze het niet. Er werd
nog wat bloed afgenomen, voor nog een test, maar die uitslag
zou een paar dagen langer duren, en zou worden nagebeld.
Ik wacht daar nog altijd op...... Na die echo en
onderzoeken, en 300 euro armer, werd de conclusie getrokken
dat hij waarschijnlijk kanker had, en zou hij moeten terug
komen voor volledige scan ed.
Op mijn aandringen is er toen nog een stollingstest gedaan,
dat was in orde. Logisch eigenlijk, want bij het
bloedafnemen bleef hij ook niet nabloeden. Toen na een week
mijn eigen dierenarts terug was, hebben we overlegd, en hij
vond die onderzoeken eigenlijk niet relevant. We besloten
opnieuw bloed te onderzoeken een maand later. En wonder
boven wonder was er een lichte, maar duidelijke verbetering
in alle waarden.
Drie maanden lang hebben we iedere 4 weken een bloed
onderzoek laten doen, tot alles weer op zijn plaats viel en
normaal was. Het leek een wonder. Daarna werd Gus weer op
gewoon voer gezet en ook daarna bleven zijn bloedwaarden,
nieren ed goed.
Op maandag 25 juni weer een bloedonderzoek. Alles goed. Op
29 juni heb ik toen iedereen met Frontline behandeld, ook
Gus want hij was gewoon perfect in orde. 5 dagen later, op
zaterdagavond, begint hij weer met een neusbloeding. Veel
bloed verloren, want het bleef lopen.
Drie dagen later opnieuw. Op aanraden van mijn dierenarts
ben ik met hem naar de kliniek in hasselt gegaan, want daar
zijn ze heel goed uitgerust. Na het eerste snelle onderzoek,
waar geconstateerd werd dat hij best wel mager was (had ik
ook al gezien, in enkele dagen tijd zag je hem mager worden)
werd besloten om een RX te maken van zijn hoofd. De gedachte
was een tumor in de neus misschien. Het was altijd het
rechtse neusgat waar het bloed uitliep. Twee foto's later,
van de bovenkant en de onderkant, bleek daar alles in orde.
Wat nu? Aangezien hij toch nog onder narcose was, hebben ze
toen zo'n slangetje met een lampje/camera door zijn neusgat
omhoog gebracht. Dan kun je de hele weg op de monitor
volgen, er werd gedacht aan misschien een schimmelinfectie,
die de ellende zou veroorzaken. Tevens werd er weefsel
weggenomen voor een biopt , na het eerste snelle onderzoek
in de kliniek zelf werd er in ieder geval geen afwijkende
cellen gevonden die op kanker zouden wijzen. Ondertussen
verloor Gus een hele hoop bloed met dat gepeuter in zijn
neus. Na het onderzoek mochten we naar huis, en wachten op
de uitslagen van de aangevraagde onderzoeken. Het eerste wat
erug kwam, waren de nierwaarden: slecht. Dus terug op
nierdieet. Helaas, hij wilde niet meer eten. Op vrijdag
hebben we hem naar de kliniek terug gebracht, hij was zo
zwak dat hij zelf de auto niet in kon stappen. Hij ging aan
het infuus.
Na een dag of 5 mochten we hem weer komen halen, hij was
weer beginnen te eten ,en als ik hem ging bezoeken en mee
naar buiten nam , zocht hij alweer iets om mee te gooien.
Het ging een paar dagen goed. Hij kreeg weer neusbloedingen,
werd zwakker, wilde niet eten. Na enkele dagen moest hij
terug aan het infuus. Zo is hij drie keer een dag of 5
opgenomen en aan het infuus geweest. Mijn hondje dat altijd
te zwaar werd als ik niet oppaste, ging in zijn gewicht
terug van 25 kg naar 17 kg.
Ondertussen kwamen de andere bloedonderzoeken terug. Van
alles dat niet goed was, maar waarom? Tot op de vrijdag 20
juli. Eindelijk de uitslag en bevestiging wat er vermoed
was: Leishmania.
Een infectie die ze oplopen door insektensteken
(zandvliegjes) in een warm, zuiders land. Aan een bepaalde
manier van onderzoek van de eiwitten in zijn bloed schijnt
dat vast te stellen te zijn. er was veel contact tussen de
da van de kliniek in Hasselt en het tropeninstituut, en die
bevestigden nogmaals de diagnose en behandeling. Gus moest
op heel zware antibiotica. Allopurinol was de aangewezen
medicijn. Probleempje was dat die wel slecht zijn voor de
nieren, en zijn nieren waren al slecht op dat moment ( ook
een verschijnsel dat voorkomt bij honden besmet met
Leishmania) Voorlopig 6 weken 2 tabletten per dag, ging het
dan verder goed, op 1 tablet per dag. Gus kwam weer thuis en
gind op de medicatie. Leek goed te gaan.
Na een dag of 5 kreeg hij weer een dag koorts, een
neusbloeding, maar dat ging redelijk snel voorbij en hij
ging ondertussen gewoon door met eten. Een week later nog
eens het zelfde, koorts, een neusbloeding, wel veel minder
dan anders, en na een dag ging hij weer aan het eten. Een
week of drie ging het redelijk goed . Er kwam geen bloeding
meer voor. Heel af en toe was hij een halve dag wat
koortsig, maar dat ging snel genoeg weer voorbij. Vorige
week zondag heeft hij de hele avond op de bank gelegen,
gespeeld, gegeten, alles normaal. Om 2 uur 's nachts nog
even naar hem gekeken, zoals altijd die kwispel en en dikke
glimlach op zijn snuit als je iets tegen hem zei.
Het was een volledige schok toen ik 's morgens om 6 uur
opstond, en hem dood vond, ingeslapen om niet meer wakker te
worden. Maandagmiddag hebben we hem begraven in de tuin,
voor het huis.
Je blijft natuurlijk met een hele hoop vragen zitten. Spijt
dat ik hem de hele wereld bijna ronggesleept heb, waar hij
zoiets heeft kunnen oplopen. Boos omdat ze een jaar geleden
niet al in die andere kliniek daaraan gedacht hadden, dan
was alles misschien anders gelopen. Ook twijfel of ik het
niet zelf erger gemaakt heb om hem met Frontline te
behandelen, achteraf gezien begonnen ziijn eerste klachten
het jaar daarvoor ook nadat hij een behandeling met
Frontline had gehad. Maar voor alles toch nog zo blij dat ik
hem in zijn veel te korte leven bij mij heb gehad, en zo van
hem heb kunnen genieten, een mooie hond, maar vooral het
beste karakter en kameraadje dat je je kunt indenken. En ook
dankbaar dat zijn kinderen en kleinkinderen hier rondlopen,
sommige met die zelfde ondeugende uitdrukking op hun snuit,
zodat Gus toch blijft voorleven. Je bent pas echt dood als
je vergeten bent...... En misschien worden hier over een
jaar of 2 jaar of nog later , nog eens pups van Gus geboren.
Ik heb enkele jaren geleden gelukkig nog sperma ingevroren
van hem, dus dat vooruitzicht geeft me toch nog een
lichtpuntje. Maar missen doen we hem vreselijk.
Els
Terug