Het verhaal van Gilly
Waarschuwing!!!
Donderdagmiddag 30 september liep ik met mijn 5 honden op
het uitlaatveld bij mij in de buurt. Er was een man een stok
aan het gooien voor zijn hond (een Amerikaanse Bulldog).
Gilly (mijn Toller van 5 jaar) ziet dit en rent als een
idioot er op af. Echter de stok landt als een speer in de
grond en Gilly loopt zo met haar bek de stok in, geeft een
piepje, pakt de stok op en brengt hem terug bij de man. Deze
man gooit de stok weer weg en Gilly er achteraan. Na een
minuut of 5 ga ik met de 5 honden richting huis, bij Gilly
is niks te zien.
Na een uur of 2 zie ik Gilly heel raar
zitten, kon haar kop niet meer strekken, haar oor stond ook
niet normaal. Ik kon echter niet in haar bek kijken wat
normaal wel kan, dus de dierenarts gebeld.
Bij de dierenarts
is Gilly onder narcose gebracht en uiteindelijk konden we de
schade zien, een snee in de tong aan de onderkant van zo`n 8
cm. Luchtpijp en slokdarm lijken niet geraakt te zijn. Na
het uitpluizen van de wond (stoksplinters) is deze gehecht. Gilly was gelukkig weer snel bij. De dierenarts had wel
gezegd dat we gelijk aan de bel moesten trekken als er
zwelling op zou treden.
Vrijdagmiddag, ik kom thuis van mijn
werk en Gilly ligt naast mij op de bank.
Bij het strelen voel ik een oedeembult bij haar keel. Binnen
10 minuten zitten we bij de dierenarts.
|
Deze gaat in contact met de spoeddienst van de
universiteitskliniek Utrecht. De spoeddienst belt even
later terug dat ze de hond willen zien en met hun
ervaring kan het uitdraaien op een operatie. Stom
toevallig heeft mevrouw Peeters dienst. Deze mevrouw is
de specialist op het gebied van verwondingen door
stokken. Vrijdagavond half 11 word Gilly onder narcose
gebracht, wij zeggen haar gedag en gaan naar huis naar
de andere honden. Een uurtje later krijgen we een telefoontje van Utrecht, operatie is geslaagd, Gilly ligt op de IC en komt langzaam bij. De stok heeft op een paar mm. na het strottenhoofd gemist. Als we tot zaterdag hadden gewacht was de zwelling zo enorm geweest dat ze waarschijnlijk de zondag niet had gered. Gedurende het weekend werden we in de ochtend steevast gebeld door Utrecht hoe Gilly het maakte, maar ze mocht nog niet naar huis. Eindelijk, maandagochtend het verlossende telefoontje dat Gilly naar huis mocht. Na de rekening betaald te hebben (2100 euro, weekendtarief) zijn we huiswaarts gegaan met Gilly. Gilly loopt nu met een wond over de keel van zo`n 20 centimeter. We moesten haar op zijn minst 2 weken rustig houden en ze mocht voorlopig niet zwemmen. Ik gooide zelf al nooit met stokken maar als ik ze nu stokken zie gooien waarschuw ik de mensen en vertel dit verhaal, gaan ze door dan ga ik weg met mijn honden. Dit wil ik namelijk nooit, maar dan ook nooit meer mee maken. |
 |
Ellen van Oosten
Terug