Onderstaand verhaal is geschreven door de eigenaren van Basra: 

zo vrolijk! wat een verdriet!

Inmiddels is Basra ruim een week geleden overleden. Wij missen haar nog steeds, maar het geheel begint hier thuis een plekje te krijgen.

Basra was onze eerste hond, vanaf het moment dat wij haar een week of twee hadden hebben wij een onbestemd gevoel gehad, zij was erg lief, sliep zeer veel, werd soms amper wakker als je binnenkwam, was af en toe misselijk (dan hoorde je haar kokken), wilde niet lopen (ook niet als je voer aanbood) at slecht tot amper haar brokjes, had de gewoonte om met haar voorpootjes in de drinkbak te roeren.

Na vier weken speelde ze ook vaak niet meer met de buurhond, achteraf gezien was zij daar gewoon te ziek voor. Ook vrienden en buren begon het op te vallen dat zij wel erg rustig was.

Wij hebben in die tijd ook twee keer een ontstoken oogje met haar meegemaakt, later verklaarde de dierenarts dit door gebrek aan weerstand. Onze dochters vonden het jammer dat zij zo weinig speelde en uitlaten werd ook steeds minder een plezier omdat Basra gewoon ging liggen.

Na ruim drie weken zijn wij op andere brokken overgegaan, deze vond zij lekkerder, zij at dus ook beter. Prompt werd zij 3 dagen later ziek, rond 23 uur 's avonds.

Dit was voor ons erg beklemmend, binnen een uur hadden wij een dove, blinde hond met schuim wat uit de bek liep, die dwangmatig door de kamer liep, waar op geen enkele manier contact mee te krijgen was.

Dus buren uit bed gebeld en wij 's nachts naar de dierenarts. Die vermoedde toen meningitis of een levershunt.

Basra is tot 4.30 uur doodziek gebleven, wij hebben onze dochters (8 en 12) uit bed gehaald omdat wij bang waren dat zij zou overlijden, en wij vonden dat zij moesten zien hoe ziek zij was, want anders zouden de meiden het niet goed kunnen bevatten. Dit was voor iedereen een zeer indringende ervaring,

De volgende dag eerst naar de dierenarts hier, daarna naar de kliniek in Amsterdam, hier werd op basis van de bloeduitslag de diagnose levershunt gesteld. Er werd eiwitarm voer en lactulose voorgeschreven. Wij waren blij dat er nog een mogelijkheid van opereren bestond.

Drie dagen later volgde weer een aanval, wederom oppas geregeld en naar Amsterdam.

29 Juni zijn wij de hele middag naar Utrecht geweest, na een echo werd de diagnose levershunt bevestigd, bovendien werd verteld dat deze shunt het moeilijkst te opereren was.

Twee weken daarna vierden wij de verjaardag van onze dochter in de Blauwe Poort in Amsterdam, Basra was bij de buurvrouw. Ook die zondag had zij weer een aanval, het feestje is doorgegaan maar ik ben halverwege naar huis gegaan. Telefonisch overleg met de dierenarts, gewoon afwachten. Ons avondeten met de gasten was niet echt vrolijk met zo een zieke hond om je heen.

Er waren steeds minder mensen bereid om op haar te passen als wij een paar uur weg waren, want een hond die opeens zo ziek kan worden durven de meeste mensen niet aan. Gelukkig werk ik in de verpleging en heb ik die weken al mijn diensten kunnen ruilen voor nachtdiensten. In de ochtend sliep ik dan op onze slaapbank met Basra op het puntje van de dekbed dat op de vloer lag.

Twee weken later kreeg zij een heel erge aanval, zij was niet alleen blind en doof, maar ook begon zij piepend te ademen. Zij leek te stikken. Dus nu een andere buurman uit bed gebeld en wij met reuze spoed naar Utrecht, hier heeft Basra aan het infuus gelegen. Ook hebben zij haar darmen helemaal leeg gelaxeerd.

Zij heeft toen een catheter voor de urine gehad.

In de middag kwam zij weer thuis, wij hadden inmiddels het advies gekregen om veel meer lactulose te geven.

's Avonds bleek zij heel vaak te plassen. De volgende ochtend hebben wij 1,5 uur achter haar aangelopen om urine op te vangen. Zij bleek een blaasontsteking te hebben, een antibiotica kuur volgde.

Deze was niet afdoende, dus weer urine opgevangen en nog een kuur. Bij de derde keer urine opvangen was het in orde.

Twee weken later gingen wij, met Basra, naar Zeeland. De hele vakantie was toch een beetje beladen, want mocht zij plotseling weer ernstig ziek worden dan was Utrecht wel heel erg ver weg. Gelukkig werd zij niet ziek, wij hebben niet heel ver langs het strand gelopen omdat zij dat niet aankon.

Tijdens een van die wandelingetjes, toen Basra vrolijk rondliep, zei onze dochter opeens: Ïk denk maar zo, als Basra dood gaat dan is zij in ieder geval wel gelukkig geweest.

Als moeder vond ik dit wel schokkend, dat het kind hier zo mee bezig was, zelfs als het relatief goed ging!!!!

Wij wisten inmiddels dat Basra eind augustus geopereerd zou worden, dit is wel vaak ter sprake geweest in die dagen. Onze jongste dochter maakte extra veel foto's want die hadden we dan in ieder geval als het mis ging.

Maandag hebben wij Basra naar Utrecht gebracht, dinsdag werd gebeld dat een eiwit gehalte in haar bloed te laag was, dit maakte haar nog kwetsbaarder en kon er op duiden dat de lever zo goed als niet werkte. Zij zou voor de operatie een albumine infuus krijgen.

Woensdag om 8 uur begonnen de voorbereidingen voor de operatie, als alles goed verliep zouden wij om 13 uur gebeld worden. Iedereen liep die vakantiedag op eieren. Toen er om 11 uur gebeld werd wisten wij al dat het foute boel was. Het heeft de laatste vakantieweek van de kinderen toch wel erg bepaald.

Nu na een week, kan ik zeggen:

Basra heeft alle kansen gehad, helaas was haar afwijking niet met leven verenigbaar. Op het moment dat je een doodzieke pup van 3 maand in je handen houdt dan neem je je voor om hemel en aarde te bewegen om haar te genezen. Telkens werd gezegd dat zij een goede kans had, ik heb er altijd een slecht gevoel over gehad, maar vond dat wij haar alle kansen moesten bieden.

Wel werd elke keer gezegd, ze krijgt geen aanval meer. Zoals je gelezen hebt, hebben wij er meerdere mee mogen maken, dit vond ik heel zwaar voor Basra, maar ook voor ons gezin. Als ik dit van te voren geweten had, weet ik niet of ik deze keuze had gemaakt. Achteraf bleek dat Amsterdam 6 ml lactulose had voorgeschreven, wij gaven al 8. Na elke aanval vroegen ze in Utrecht geven jullie lactulose? Wij zeiden dan ja, maar het was gewoon niet genoeg, het had 18 ml moeten zijn. Daarom bleven de aanvallen de laatste weken ook weg, omdat wij het toen correct deden.

 Joke