Inhoud:

Eigenlijk had ik het hoofdstuk NAK (Niet Aangesloten Kynologie) al afgesloten. Praten over, maar niet met alle betrokkenen is m.i. een zinloze en vernederende exercitie, zeker voor de partij die niet mee mag praten.
Nu heeft zich echter een nieuwe ontwikkeling voorgedaan. De Federatie van Rasverenigingen (=NAK) heeft bij de NMA een klacht ingediend tegen de Raad van Beheer. Hun doel is, toegelaten worden tot de Raad van Beheer en dat is niet mogelijk, omdat er per ras slechts één vereniging mag worden toegelaten. Een regel die al sinds de oprichting van de Raad geldt. Reden genoeg voor mij om naar de discussieavond (10 september’08) van de Raad van Beheer te gaan, die deze problematiek tot onderwerp heeft. Zo’n avond biedt werkelijk fantastisch vermaak. Er wordt veel heen en weer gepraat, waarbij al snel duidelijk wordt, dat van veel realiteitszin bij een aantal der aanwezigen weinig sprake is.
Dat ligt natuurlijk ook een beetje aan de opzet van deze avond. Eerst wordt het al eerder gekozen, in mijn ogen kansloze, traject nog eens uit de doeken gedaan. Men wil mensen die elkaar niet kunnen luchten of zien m.b.v. “mediators” weer bij elkaar brengen. Negen van de tien keer zal dat niet lukken. Sommige niet-aangesloten verenigingen bestaan al jaren en zijn echt niet bereid weer terug te keren naar de “oude” rasvereniging. Dus prietpraat over elkaar een spiegel voorhouden, en er nog eens goed onder leiding van een deskundige over praten, brengt echt geen oplossing. “Polderen” is ook meer iets van de vorige eeuw.

Interessant is de uiteenzetting van bestuurslid mw. Van Egmond. Zij geeft uitleg over de klacht die tegen de Raad is ingediend. Ze maakt duidelijk dat de Raad deze klacht niet met twee-vingers-in-de-neus zal weten te pareren, integendeel. Als de klacht gegrond zal worden verklaard, zal dat de Raad (lees: alle aangesloten verenigingen) heel veel geld kunnen gaan kosten en de rasverenigingen van de federatie zullen, mits ze aan de voorwaarden voldoen, moeten worden toegelaten.

Een ander reëel gevaar is een tweede kennelclub en een tweede stamboek. Als blijkt dat toelating tot de vereniging Raad van Beheer voor rasverenigingen van de federatie niet mogelijk is, kunnen ze besluiten het dan maar helemaal zelf te gaan doen. Dat lijkt me geen prettig vooruitzicht!

Volgens mij is de keus eenvoudig. Gewoon een kwestie van risico’s afwegen. Afwachten en hopen dat de klacht niet ontvankelijk is, is levensgevaarlijk. Want als het fout loopt dan zijn de gevolgen voor de leden hoogstwaarschijnlijk desastreus.
Andere keus: binnen afzienbare termijn alle verenigingen toelaten die voldoen aan de criteria van de Raad. Wat is daar zo erg aan? In de politiek kan iedereen die het beter weet, het ergens niet mee eens is, iets nieuws wil of ruzie heeft met de eigen partijgenoten zo een eigen partij beginnen en onder voorwaarden meedoen aan verkiezingen. Voorbeelden genoeg. Kwaliteit blijft en rommel verdwijnt. Waarom kan dit niet in de kynologie?
Iedereen weet dat er bij de Raad ook slecht presterende verenigingen zijn aangesloten. Men wil niets, kan niets, is juist veel te streng of er is simpelweg geen kwaliteit aanwezig. In het huidige systeem kan dat. Laat er maar concurrentie komen! Ik ben er van overtuigd dat wat goed is vanzelf boven komt drijven. Onze rashonden zullen hier zeker van profiteren. Maar nee, de meerderheid van de aanwezigen kiest deze avond toch voor pappen-en-nathouden en een mediator.

Mensen, wordt eens wakker! Dat stadium, zo het al een optie was, is gepasseerd op het moment dat de klacht tegen de Raad is ingediend.

Ik draag de vereniging Raad van Beheer een warm hart toe en maak er met veel plezier deel van uit. Laat de angst voor meer rasverenigingen per ras er niet voor zorgen dat er verkeerde beslissingen genomen gaan worden. Verkeerde beslissingen kunnen in dit geval de Vereniging Raad van Beheer in meerdere opzichten akelig duur komen te staan.

René Woudman
columnist KVN
http://www.fokkersvakbond.nl/